— Cóż to? W gardle waści zardzewiało, czy co? Mruczysz, a nie gadasz.
Odpowiedzią było spojrzenie wymowne, na kufel próżny wrócone.
Jur zrozumiał. Do drzwi okutych podszedł i zapukał w nie lekko. Uchyliły się odrobinę i przez szparę wąską ukazała się w nich kudłata głowa sługi miejskiego. Nad głową zabłysło ostrze halabardy.
— Frącku — rzekł więzień do strażnika — masz jeszcze „wareckie138”?
Głowa pochyliła się przytakująco i zniknęła. Po chwili ukazała się w szparce ręka dzierżąca dzban kształtu konwi. Ku ręce tej właściciel kufla podreptał szybko ze swym naczyniem, które zaraz też napełniło się trunkiem pienistym. Drzwi zawarto i rygiel w nich zaskrzypiał.
— No, mości Kleofasie! — rzekł Jur. — Dar mowy wrócił ci już pewnie?
Staruch z czerwonym nosem kufel odstawił i pianę, na wąsach obwisłych pozostałą, wargami jął wysysać. Dopiero z tym się załatwiwszy, do papierów swych powrócił.
— Co się tknie Włochów — mówił z wolna, ociągając się — dwa do nich puncta139 zastosować można. Z obu jednak pociecha niewielka. Marszałkowi interpretować je wolno, jak zechce. A Myszkowski... — tu głos zniżył i niespokojnie w stronę drzwi zerknął — Myszkowski... no, wiadomo...
Nie dokończył i do wysączania kropli ostatnich w milczeniu się zabrał.
— O Myszkowskim powiadają — Jur podjął — że odda trzech szlachty polskiej za jednego psa włoskiego...