Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

— Odebrałeś to już swoje gronta⁸⁰⁴?

— Jeszczek⁸⁰⁵ nie wyszedł czas po śmierci ojcowej i nie można robić działów, alem se⁸⁰⁶ już upatrzył pole.

Za rzeką pomiędzy olchami mignęła jakaś twarz, zdało mu się, że to Jagusia, więc chociaż pogadywał, ale już coraz niespokojniej latał oczami po gąszczach nadrzecznych.

— Taki gorąc, trza się iść wykąpać — rzekł wreszcie i poszedł w dół rzeki, niby to wybierając sposobne miejsce, ale skoro go skryły drzewa, puścił się pędem.

Juści, że ona to była. Szła z motyczką do kapusty.

— Jagusia! — zawołał zrównawszy się z nią.

Obejrzała się bacznie i rozeznawszy głos i jego twarz, wychylającą się ze szuwarów, przystanęła trwożnie, nie wiedząc zgoła, co począć, bezradna całkiem i spłoszona.

— Nie poznajesz me⁸⁰⁷ to? — szepnął gorąco, próbując przejść do niej na drugą stronę. Ale rzeka w tym miejscu była głęboka, choć wąska zaledwie na jakieś parę kroków.

— Jakże, nie poznałabym cię to? — oglądała się lękliwie za siebie na kapuśnisko, kaj⁸⁰⁸ czerwieniały jakieś kobiety.

— Kajże⁸⁰⁹ się to kryjesz, że ani sposobu cię uwidzieć?