— Kaj? Wygnała me twoja z chałupy, to siedzę u matki...
— Dyć i o tym rad bym z tobą pomówił. Wyjdź, Jagno, wieczorkiem za smętarz. Powiem ci cosik, przyjdź! — prosił gorąco.
— Hale, żeby me kto jeszcze obaczył! Dosyć mam już za dawne... — odrzekła twardo. Ale tak molestował, tak skamlał, że skruszało jej serce, zaczynało jej być żal.
— A cóż mi to nowego powiesz? po cóż to me wołasz?
— Czym ci to już taki całkiem cudzy810, Jaguś?
— Nie cudzy, ale i nie swój! Nie w głowie mi takie rzeczy...
— Jeno przyjdź, a nie pożałujesz. Bojasz811 się za smętarz, to przyjdź za księży sad, nie baczysz812 to kaj813? Nie baczysz, Jaguś?...
Jaże odwróciła głowę, takie pąsy na nią uderzyły.
— Nie pleć, dyć814 mi wstydno... — zesromała815 się wielce.
— Przyjdź, Jaguś, choćby do północka czekał będę...