Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

— To poczekaj... — odwróciła się nagle i poleciała na kapuśnisko.

Patrzył za nią łakomie i przejęły go takie luboście⁸¹⁶ i takie płomia⁸¹⁷ wzburzyły krew, że gotów był lecieć za nią i brać ją choćby na oczach wszystkich... Ledwie się już pohamował.

— Nic, jeno ta spieka⁸¹⁸ tak me⁸¹⁹ rozebrała⁸²⁰! — pomyślał rozdziewając się spiesznie do kąpieli.

Przechłodził się galancie⁸²¹ i jął deliberować⁸²² nad sobą.

— Że to człowiek słaby kiej⁸²³ ten paździerz⁸²⁴, bele⁸²⁵ co go poniesie...

Wstyd mu się zrobiło, rozejrzał się, czy aby go kto z nią nie widział, i usilnie rozważał wszystko, co mu o niej powiadali.

— Takaś to ty, jagódko, taka! — myślał ze wzgardą i jakby z żalem, ale naraz przystanął pod jakimś drzewem i stojał⁸²⁶ z przywartymi⁸²⁷ powiekami, bo jawiła mu się na oczach w całej swojej cudności.

— Cheba⁸²⁸ takiej drugiej nie ma na wszystkim⁸²⁹ świecie! — jęknął i strasznie zapragnął jeszcze raz ją widzieć, jeszcze raz ogarnąć ramionami, przycisnąć do serca i napić się z tych warg czerwonych, pić na umór ten miód słodki, pić do dna...

— Jeno ten ostatni razik, Jagusiu! ten ostatni! — szeptał błagalnie, jakby do niej. Długo potem przecierał oczy wodząc nimi po drzewach, nim się pomiarkował i poszedł do kuźni. Michał był sam i właśnie już się zabierał do pługa.

— A strzyma twój wóz takie ciężary? — spytał.