Chłopi, Część trzecia - Wiosna

by Władysław Stanisław Reymont

Część trzecia. Wiosna

I

Czas był wiosenny o świtaniu.

Kwietniowy dzień dźwigał się leniwie z legowisk mroków i mgieł jako ten parob¹, któren legł spracowany, a nie wywczasowawszy² się do cna, zrywać się ano³ musi nade dniem, by wnetki⁴ imać się⁵ pługa i do orki się brać.

Poczynało dnieć.

Ale cichość była jeszcze całkiem drętwa, tyle jeno⁶, co rosy kapały rzęsiście z drzew pośpionych w mącie⁷ nieprzejrzanym.

Niebo, kiej⁸ ta płachta modrawa⁹, przejęta¹⁰ wilgotnością i orosiała¹¹, przecierało się już ździebko¹² nad ziemią czarną, głuchą i zgoła¹³ w mrokach zagubioną.

Mgły niby mleko wzburzone przy udoju zalewały łęgi¹⁴ i pola nizinne. Kokoty¹⁵ zaczęły piać na wyprzódki¹⁶ gdziesik¹⁷ po wsiach jeszcze niewidnych¹⁸.

Ostatnie gwiazdy gasły kiej oczy śpiączką morzone.

Na wschodzie zaś, jako zarzewie roztlewające¹⁹ spod ostygłych popiołów, jęły się rozżarzać zorze czerwone.