— Jakżeby... Niemało dokazywał za młodu, niemało... Kat ci był la dzieuch... We Woli ni jednej nie przepuścił... Dobrze baczę, w jakie to cuganty359 jeździł... Jak se używał... Baczę... — pojękiwał stary.
— Wziął za to ciężką pokutę, ciężką! Toście i najstarsi we wsi, co?
— Jambroży musi być starszy, bo jak ino baczę, on zawdy był stary.
— Sam rozpowiada, co śmierć o nim zapomniała! — wtrąciła kowalowa.
— Kostucha ta o nikim nie zabaczy, jeno tego ostawia se, by lepiej skruszał, bo kwardy, juści... Wycygania się, jak może... Juści... — jąkał cicho.
Zamilkli na długo.
— Baczę, kiej to w Lipcach wszystkiego piętnastu gospodarzy siedziało... — zaczął znowu Bylica, wyciągając nieśmiało palce ku tabace Rochowej.
— A teraz siedzi czterdziestu! — podsunął mu tabakierkę.
— I nowe już czekają na działy; urodzi rok czy nie, a naród zawsze jednako plonuje, juści... A ziemi nie przybywa... Jeszcze niecoś lat, a zbraknie la wszystkich... — Kichał rzęsiście.
— A bo to już dzisiaj we wsi nie ciasno?! — rzekła kowalowa.