— Nie pleć głupi bele czego! — powstała na niego Jagustynka.
— Śmiałbym to, kiej chodzi cosik po stajni, obroków przysypuje, konie rżą... I za bróg chodzi, bo widziałem, jak Łapa tam leciał, warczał, kręcił ogonem i łasił się, a nikogój nie było... To pewnikiem Kubowa dusza przychodzi... — dodał ciszej, oglądając się na wszystkie strony.
— Kubowa dusza! — szepnęła Józka, żegnając się raz po raz.
Zatrzęsły się wszystkie; mróz przeszedł kości, a kiej drzwi jakieś skrzypnęły, zerwały się z krzykiem. To Hanka stanęła w progu.
— Pietrek, a kaj te Cygany stoją?
— Mówili w kościele, że siedzą w lesie za Borynowym krzyżem.
— Trza stróżować w nocy, bych czego nie wyprowadzili.
— W bliskości pono nie kradną.
— Jak się im uda. Dwa roki temu też tam stali, a Sosze maciorę wzięli... Nie trza się na to spuszczać! — ostrzegała Hanka i kiej się dziewczyny rozeszły, pilnowała chłopaków, by za sobą dobrze pozamykali oborę i stajnię; zaś powracając zajrzała na ojcową stronę, czy już jest Jagusia.
— Skocz no, Józka, po Jagnę. Niech przychodzi do chałupy, nie ostawię dzisiaj drzwi na całą noc wywartych.