— Dopiero to smaki taka wolność! No, tyla z niej biednemu, że może sobie zdychać z głodu, kaj mu się spodoba, bo sztrafu za to płacić nie każą, ni go strażnik do kreminału nie pojmie! — wydziwiała.
— Prawda, moiściewy, prawda! Ale co niewola, to niewola!
— A co groch ze sperką419, to nie rosół na osikowym kołku! — przedrzeźniała Jagustynka, jaże wszystkie śmiechem gruchnęły.
Odcięła się cosik Filipka, ale mogła to utrzymać wtór420 z takim pyskaczem i ozornicą? Jagustynka nawydziwiała nad nią, co ino wlazło, i jęła cudeńka wygadywać o młynarzu, jako na bórg daje stęchłą kaszę, a za pieniądze też oszukuje na wadze. Zaś potem już z Kozłową na spółkę używały na całej wsi, nie przepuszczając nawet dobrodziejowi, a przewłócząc każdego złymi ozorami kieby przez te ostre ciernie...
Grzelowa spróbowała bronić poniektórych, ale ją zakrzyczała Kozłowa:
— Wy byście radzi bronić nawet takich, co kościoły rozbijają...
— Bo wszystki człowiek zarówno potrzebuje obrony — szepnęła łagodnie.
— A już najbarzej Grzela przed waszą maglownicą...
— Nie wam przestrzegać poczciwości, któraście Bartka Kozła kobieta! — rzekła twardo, prostując się wyniośle.
Struchlały wszystkie, czekając, że skoczą sobie do kudłów, ale one jeno przewlekły po sobie srogimi ślepiami. Dobrze, co w samą porę Witek przyleciał zwoływać na obiad i kosze zbierać, że to świątkować mieli od południa.