Ogień trzaskał na kominie i tak się galanto buzowało, że w całej izbie było czerwono. W garach parkotały gotujące się różności, z których czyniono kiszki, a dzieci cosik trwożnie gaworzyły nad nieckami z krwią.
— Laboga, jaże me mdli od tych smaków! — westchnął Witek, pociągając nosem.
— Nie wywąchuj, bo możesz co oberwać! Krowy ano pój, siano zakładaj i sieczkę280 na noc zasypuj... Późno już! Kiedy to obrządzisz?
— Pietrek zaraz przyjdzie, sam przeciek nie uredzę...
— A kajże to poszedł?
— Nie wiecie? Pomaga sprzątać na drugiej stronie!
— Co? Pietrek! Ruszaj bydło obrządzać!
Krzyknęła naraz Hanka w sień z taką mocą, że Pietrek w ten mig poleciał w podwórze.
— A przyłóż kulasów i sama se izbę wyporządź! Widzisz ją! Dziedziczka jakaś, rączków se szczędzi, parobkiem się wyręcza! — wołała rozzłoszczona do ostatka, wywalając jednocześnie na stół z garnka dymiącą się wątrobę i dutki281, gdy jakiś wóz zaturkotał i dzwonek zajęczał na dworze.
— A to ksiądz z Panem Jezusem jedzie do kogoś! — objaśniał Bylica, akuratnie wchodząc do izby.