— Któż by zachorzał? Nie słychać było!
— Za wójtową chałupę pojechali! — krzyknął przez okno zadyszany Witek.
— Ani chybi do któregoś z komorników...
— A może do waszych, do Pryczków, tam ano siedzą...
— Hale! Zdrowe były, takim ścierwom nic się złego nie stanie — szepnęła Jagustynka; ale chociaż w niezgodzie żyła z dziećmi a w ciągłych procesach, zadrżała.
— Przewiem się282 nieco i zaraz przyletę...
Wybiegła śpiesznie.
Ale kawał wieczoru się przewlekło i Jambroży zdążył z nawrotem, a ona nie powróciła. Właśnie był stary powiadał, iż księdza wzywali do Agaty, Kłębowej krewniaczki, co to w sobotę z żebrów przyciągnęła.
— Jakże? Nie u Kłębów to siedzi?
— U Kozłów czy ta u Pryczków pono się przytuliła na skonanie.