Ale się nie ruszyła z miejsca; jeszcze stali przy sobie dysząc jeno2133 ciężko a poglądając na się rozsrożonymi ślepiami, a kieby2134 szukając w sobie tych jakichś słów najbarzej2135 bolących.
— Miałeś coś pedzieć2136, to mi rzeknij, bo więcej już do cię nie wyjdę...
— Nie bój się, nie będę cię wywoływał, nie...
— Bo choćbyś mi nawet u nóg skamlał, to nie wyjdę.
— Juści, czasu ci nie starczy, do tylu musisz co noc wychodzić...
— A żebyś skapiał kiej ten pies! — skoczyła w pola na przełaj.
Nie pogonił jednak ni nawet zawołał za nią, widząc, jak leciała przez zagony kiej cień i przepadła pod sadami; przecierał tylko oczy kieby2137 ze śpiku2138 a wzdychał markotnie.
— Zgłupiałem już do cna! Jezu, dokąd to baba może zaprowadzić.
Było mu czegoś dziwnie wstyd, gdy wracał do chałupy; nie mógł sobie darować tego, co się stało, i srodze się tym gryzł i męczył.
Pościel gotowa już czekała na niego w sadzie, w półkoszkach, gdyż w izbie nie sposób było wyspać z powodu gorąca i much.