Przeszkadzał mu wiatr plącząc zboże i bijąc piaskiem w oczy, ale wparł się w zagon i jął3465 siec, spokojnie nasłuchując zarazem dalekich gwarów.
— Może to już — przemknęło mu naraz przez głowę, serce zatłukło kieby3466 młotem, gniew nim zatargał i rozprężył grzbiet, już miał rzucić kosę i lecieć na ratunek, ale opamiętał się jeszcze w porę.
— Kto zawinił, niech weźmie karę. A niechta, a niechta.
Żyta z chrzęstem kłoniły mu się do nóg i biły w niego niby rozkolebane wody, wiater rozwiewał mu włosy i suszył twarz spotniałą z męki, oczy prawie nic nie widziały, jakby już wszystek był tam, przy Jagusi, że tylko twarde, przyuczone ręce same wodziły kosę kładąc pokos za pokosem.
Wiatr przyniósł od wsi jakiś długi, przeciągły krzyk.
Rzucił kosę i przysiadł pod żytnią ścianą, jakby się wparł w ziemię, jakby się jej czepił całą mocą, zaś cały się jej ujął jakby w żelazne pazury i zdzierżył, i nie dał się, chociaż oczy latały nad wsią niby oszalałe ptaki, choć serce skwierczało z trwogi, choć trząsł się i dygotał z niespokoju.
— Wszyćko3467 musi iść po swojemu, wszyćko. Trza3468 orać, by siać, trza siać, by zbierać, a co jeno3469 przeszkadza, trza wyplenić kiej3470 zły chwast — mówił w nim jakiś surowy, prawieczny głos jakby tej ziemie3471 i tych ludzkich siedlisk.
Buntował się jeszcze, ale już słuchał coraz pokorniej.
— Juści, że każdy ma prawo bronić się przed wilkami, każdy.
Chyciły3472 go jakieś ostatnie żałoście3473 i myśli, kiej3474 lute3475 kąśliwe wichry, owiały go mrocznym tumanem ponosząc z miejsca.