Wnet jednak zapomniał; tyle baczył, że Józi powiedział o jadle, a sam wrócił za stół, do butelki mocno się przypiął i tak serdecznie, że rychło o Bożym świecie nie wiedział.
Józka zaś, że to poczciwe było dziewczątko, co tylko mogła, nazbierała na miseczkę, wódki w półkwarcie nalała sporo i zaniesła ochotnie.
— Kuba, przejedzcie ździebko, użyjcie i wy wesela!
— Bóg ci zapłać! Kiełbasa widzi mi się czujna, wieje od niej.
— Dyć umyślnie przypróżałam, byście posmakowali. — Wraziła mu miskę w ręce, bo ciemno było w stajni. — Wypijcie przódzi wódkę.
Wszystko wypił do dna.
— Posiedź zdziebko, tak mi się samemu ckni...
Począł glamać, pogryzać, żuć, ale nie mógł nic przełknąć.
— Weselą się, co?
— Takie wesele, tyla narodu, żem w życiu nie widziała większego.