— Juści, że baczę... — odparła cicho, zaniepokojona jego propozycją.
— A sprzedać musicie. Sami przecież na gruncie nie zostaniecie, a Jasiek jechać musi jak najprędzej, bo chociaż urzędnik jestem i robię, co mogę, ale się sam ano nie rządzę... Sprzedacie mi, co?
Nie odezwała się, tylko przyśpieszyła kroku.
— Zapłaciłbym wam zaraz gotowym groszem i mielibyście z czym jechać... no, Winciorkowa, zgodzimy się, co?...
— Ano, jest tak, że już grunt to jakbym sprzedała... — powiedziała prędko.
— Komu?
— Dziedzicowi.
— Sprzedaliście! Dziedzicowi! To tak! — wykrzyknął rozwścieklony zawodem, bo już był pewny, że mu się za pół darmo grunt dostanie. — To tak! Poczekajcie! To ja całą noc stawiałem w karczmie, żeby rewizje zrobiły rano! To ja ochraniałem jak rodzonego syna, a wyście tak zrobili! Zwąchałaś się ze dworem, to niechże ci dwór pomoże, ty, ty małpo dworska, ty lakudro! ty! — krzyczał coraz wścieklej.
— Stul pysk, ty ukrzywdzicielu! — wrzasnęła nagle.
— Ty złodziejska gębo!