— A jak wujcio nie przychodzi, to mamusia płacze. Nieraz już widziałam.
Opadła z powrotem na poduszkę i, biorąc go za rękę, mówiła poważnie:
— Mamusia jest zupełnie sama! Tatuś wciąż chory, a ja przecież też nie mogę nic pomóc! Mamusi bardzo ciężko! Rozumie wujcio? — dodała.
Jakże w tej chwili stała mu się droga ta złota główka i te niebieskie, mądre oczy. Drgnęła w nim przebudzona nagle miłość ojcowska i na usta przyszły słowa pełne przedziwnej czułości, kochania i troski serdecznej. Ogarnął ją ramieniem i całował z najgłębszą tkliwością, a dziewczyna, wzruszona tą niespodzianą pieszczotą, gładziła go rączką po twarzy i szeptała, oczarowana i szczęśliwa:
— Wujcio taki dobry, taki kochany i taki strasznie mój... Jak tatuś.
— Jak tatuś... — powtórzył echowo, siadając na krześle.
— Naprawdę, wujciu! Naprawdę! — szczebiotała, nie puszczając jego ręki.
Słuchał radośnie tych wynurzeń, ale równocześnie jęła go nękać posępna myśl, że nigdy nie będzie mu wolno nazwać jej własnym dzieckiem.
Ściszyła naraz głos i zaczęła tajemniczo.
— Wie wujcio, Szwips przychodzi do mnie co noc!