— Welt, Welt! — powtarzała stara głucho, otworzyła usta i zapatrzyła się martwym wzrokiem w okno, za którym widniały mury fabryki.
— Moryc, ja cię już prosiłam, nie komplementuj mnie.
— Ty mi wierz, Mela, mówię szczerze, słowo uczciwego człowieka, że jak jestem z tobą, jak cię słyszę, jak patrzę na ciebie, to muszę nie tylko mówić inaczej, niż do innych kobiet, ale zaczynam czuć i myśleć inaczej. Ty masz w sobie taką dziwną miękkość, ty jesteś naprawdę kobietą. Mela, tu takich mało w Łodzi — mówił poważnie, przechodząc za nią do jej pokoju.
— Odprowadzisz mnie do Róży? — zapytała, nic mu nie odpowiedziawszy.
— Jeślibyś nie chciała, prosiłbym cię o to.
Oparła czoło na szybie i patrzała na wróble, które rozszalałe tym pierwszym prawie wiosennym dniem marcowym, goniły się i biły po ogrodzie.
— O czym myślisz? — zapytał po chwili cicho.
— O Albercie, czy zrobi tak, jak postanowił, czy też tak, jak oni chcą.
— Tak, z pewnością ogłosi upadłość i ułoży się z wierzycielami.
— Nie, ja go znam i jestem tego pewna, że zapłaci.