— Nie skorzystałem? Za kogóż mnie masz? Spytaj się, ile mamy z Borowieckim bawełny w składach, ile już na stacji, a ile jeszcze przyjdzie z Hamburga w tych dniach, to ci odpowiem grubą sumą pudów.
— Jesteś za sprytny Moryc, możesz się nie dochować.
— Dochowam się, bo potrzebuję zarobić na taki pogrzeb jak Bucholc.
— Ale gdzież się podział Borowiecki?
— Nie wiem, był przy nas jak wchodziliśmy w Rynek.
Moryc Welt obejrzał się dookoła, ale nie spostrzegł nigdzie, bo Borowiecki pozostał przy karecie Lucy, zatrzymanej wraz z innymi na Rynku, bo w wąskiej uliczce tłum nie mógł się pomieścić od razu.
— Karl, nachyl się lepiej, bliżej! — szeptała Lucy.
— Tak dobrze? — pytał również szeptem Karol, wsadzając pół głowy w okno karety.
— A czy tak dobrze? — szeptała, całując go silnie w ucho!...
— Bardzo!...