W mosiężne klamry spoczywa księga.
To Pismo Święte — pokarm niebieski,
Wierzącéj duszy moc i potęga.
Na starcu znaczne cierpień ostatki,
Lecz się już dusza niebem nasyca,
Wyswobodzona z kościanej klatki,
Chciałaby lecieć jak gołębica,
W górę!... wysoko!... i wnet uleci,
Lecz jeszcze miłość ku ziemi zowie52:
Ojciec pożegnać musi swe dzieci,