— Potrafisz?
— O, wa! Niepróżnom przecie jadł chleb krzyżacki! — zaśmiał się były knecht.
— A nie zdradzisz? — ozwał sią głos jakiś.
— Co, ja?! Bobrownicki, syn tego, którego Krzyżacy usiekli! — zawołał chłopak z oburzeniem.
I poprowadzony do owych piekielnych maszyn, z wielkim sprytem, a też i ostrożnością, pokazywał, jak się brać do nich.
Rozochoceni śmiałością wojacy przyswajali sobie jego objaśnienia, a przyswajając mówili:
— To ci bestia!
Gołębice
Wojsko Jagiełłowe raźno się posuwało. Wątpiący nabrali otuchy albo też nie odzywali się z chęcią powrotu, wlokąc się za innymi. Wieczory, części nocy i ranki widziały ich w pochodzie, południe — na wypoczynku.
Aż kiedy już byli o jedną tylko dobę od siedziby krzyżackiej, wśród ciemnej nocy ujrzeli wielkie krwawe smugi na niebie.