— Ona nic nie wie.
— Jak to? Pani nie zwierzyła się siostrze?
— Ona mnie się także z niczym nie zwierza.
— To źle, będziemy mieli w niej adwersarza.
— Ej! To najmniejsza, wszystko to od mamy zależy.
— Przecie ja mam w Bogu tę nadzieję, że mama nic nie będzie miała przeciwko temu. — Na to Zosia:
— I mnie się tak zdaje, ale przecie ja się czegoś boję.
— Nie bój się pani, co tu strasznego?
— Pewnie, że nic strasznego, ale przecie. A kiedy pan skarbnikowicz pójdzie do mamy?
— Choćby i zaraz, byle dobra sposobność.