| Nha estimado armun. En rêcêbê carta di nhô, qu'in fica munto contente con êl, e pan fazê nhô bontade en tâ cumçâ screbê nhô na criôlo. Primêro nobidade qu'in tâ dâ nhô ê cumâ C. mâ tâ recitâ quês berços di dôda de Albano na criôlo e ê ta cunçal sin: | Meu estimado irmão. Eu recebi carta do senhor, que eu fico muito contente com ella, e para fazer ao senhor vontade eu começo a escrever ao senhor em creolo. Primeira novidade que eu dou ao senhor é que C. recita aquelles versos da doida de Albano em creolo, e começa assim: |
| Benca li nha fijo sucuta: | Vem cá meu filho escuta: |
| Bê ê amigo di bu mái? | És amigo de tua mãe? |
| Bé! nha mái, e que pergunta ê ês? | Bem, minha mãe, e que pergunta é essa? |
| Pôs bên, sima bu ojá ês carnuja carnugado, ferucho feruchado ê sangue di bu pai; i bu tâ juran cumâ bu ta bingal? | Pois bem, assim como tu vês este ferro enferrujado é sangue de teu pae, e tu juras-me como o vingas? |
| En tâ jura! | Eu juro! |
| Ampôz ê Ricardo pai di Maria, qui matâ bu pai! | Pois é Ricardo, pae de Maria, que matou teu pae! |
| Bé! mamái! Pai di Maria en câ podê matal, pamóde Maria stan dente nha côraçon. | Bé! mamã! Pae de Maria eu não posso matal-o, porque Maria está dentro de meu coração. |
| E assim cú munto cuza, mas qu'in câ sabê, e por isso en câ tâ pon. Quen qui costumá tanbê recital ê Brito e mas Quinquim. | E assim com muita cousa, mas que eu não sei, e por isso eu não ponho. Quem aqui tambem costuma recital-os é Brito e mais Joaquim. |
| En pidi nhô di fabôr pá nhú mandan quêl dicionare; en pedi té na português, gora en tâ biral na criôlo. Quê pâ fabur câ nhú desquecê. En tâ, cába ês carta pan porgunta nhô s'ê pêrciso escrêbê nhô en criôlo na tudo bapor, ou náo. | Eu pedi ao senhor o favor de mandar-me aquelle diccionario; eu pedi em portuguez, agora eu traduzo (viro) em creolo. Queira por favor não se esquecer. Eu acabo esta carta por perguntar ao senhor se é preciso escrever ao senhor emcreolo por todos os vapores ou não. |