Y ela miróume co aquilos ollos
Qu' a duas estrellas s' assemellaban,
E co-a sonrisa nos roxos lábios,
Asina dixo con moita gracia:
«A cantiguiña qu' astra nos chega
Conmovedora, doida, branda,
E o feitizo d'istas ribeiras,
A compañeira da nossa yalma,
E o consolo das penas fondas,
O pano limpo que enxuga as vágoas,