-- Никто, боязливо отвѣчала Гертруда.
-- Гдѣ ты была?.. Я нѣсколько разъ звалъ тебя.
Смущенная Гертруда робко извинялась, но Гансъ не слушалъ ея и проворчалъ сквозь зубы:
-- Время проходитъ... а его нѣтъ!
-- Не хочешь ли позавтракать, папенька? спросила Гертруда.
-- Хочу, хочу... дай сюда...
Гертруда поставила чашку на столъ, возлѣ котораго Гансъ наканунѣ разговаривалъ съ Францомъ, придвинула стулъ и усадила отца.
Гансъ поднесъ ложку супа ко рту; потомъ опять опустилъ ее въ чашку и задумался...