Att oss något kunde skilja.
Men nu vet jag visst och säkert,
Att Hon icke från mig viker;
Att dess kärlek ren och evig,
Aldrig någonsin mig sviker.
Och nu kan Hon äfven veta,
Huru kär Hon var mitt hjerta;
Hur’ Hon var mitt allt, mitt enda,
Så i glädje, som i smärta. —