Artur Franciszek Michał Oppman, ps. Or-Ot – polski poeta okresu Młodej Polski, publicysta, varsavianista, w latach 1901–1905 redaktor tygodnika „Wędrowiec”, w latach 1918–1920 redaktor „Tygodnika Ilustrowanego”.

Artur Władimirowicz Pietrowski – rosyjski psycholog, profesor Moskiewskiego Instytutu Pedagogicznego, członek Międzynarodowej Komisji Rozwoju Oświaty UNESCO. Był on także wiceprezesem Towarzystwa Psychologów ZSRR oraz prezesem Rosyjskiej Akademii Oświaty. Zajmuje się głównie historią psychologii oraz psychologią społeczną.

Arturo Pérez-Reverte – hiszpański powieściopisarz i dziennikarz. Jego powieści wydano w kilkudziesięciu krajach.

Arundhati Roy – indyjska pisarka znana z rytmicznej prozy i lirycznych opisów Kerali, autorka kilku zbiorów esejów politycznych, poruszających kwestie humanitarne. Laureatka Nagrody Bookera w 1997.

Arvid August Afzelius – szwedzki duchowny ewangelicki, historyk, badacz mitologii skandynawskiej, poeta i tłumacz. Od 1828 roku aż do śmierci był proboszczem w Enköping. Razem z historykiem Erikiem Gustafem Geijerem opracował trzytomową antologię tekstów ludowych Svenske folkirsor från forntiden (1814–17). Przetłumaczył też Eddę i Herwara-Saga. Wydał również historię Szwecji do Karola XII, która została przetłumaczona na język niemiecki i wydana w 1842 roku.

Arvid Mörne – fiński pisarz szwedzkojęzyczny.

Ary Sternfeld, Szternfeld – jeden z pionierów kosmonautyki; żydowskiego pochodzenia. „Nawigator kosmicznych tras” – obliczał orbity sztucznych ciał niebieskich, rakiet, satelitów. Z wykształcenia inżynier mechanik.

Arystarch z Samos – grecki astronom pochodzący z wyspy Samos, który jako pierwszy zaproponował heliocentryczny model Układu Słonecznego.

Arystobul z Paneas – hellenistyczny filozof żydowski tworzący w języku greckim, działający na dworze Lagidów w Aleksandrii.

Arystofanes z Aten – grecki komediopisarz, jeden z twórców komedii staroattyckiej, syn średnio zamożnego chłopa o imieniu Filippos. Jego działalność przypadła na schyłkowy okres demokracji ateńskiej, gdy następowały zmiany w życiu politycznym, społecznym i kulturalnym, a także w sposobie myślenia i metodach kształcenia młodzieży. Zapewne nie do końca porzucił wieś i choć nie mieszkał w Atenach, to bywał w nich często. Nie piastował w mieście urzędów i patrzył na demokrację ateńską z boku, zachowując większy obiektywizm.