Janka Żurba (biał. Янка Журба, właściwie Iwan Iwaszyn Іван Якаўлевіч Івашын; ur. 18 (30 kwietnia) 1881 roku w Kupninie (obecnie w granicach Czaśników) – zm. 7 stycznia 1964 roku w Połocku) – białoruski nauczyciel i literat.

Janko Jesenský – słowacki poeta, prozaik i tłumacz. Z wykształcenia był prawnikiem.

Janko Kráľ – słowacki poeta romantyczny i działacz narodowy.

Janko Matúška – słowacki poeta, wychowawca w gminie Zamki Orawskie, urzędnik w Trzcianie i Dolnym Kubínie. W latach 1839–1849 tworzył romantyczne ballady, słowa do słowackich pieśni i powieści historyczne. Na znak sprzeciwu przeciwko prześladowaniu Ľudovíta Štúra wyjechał z grupą młodzieży do Lewoczy, tam napisał tekst do słowackiej melodii ludowej Kopala Studienku, której pierwsza zwrotka weszła w skład hymnu Czechosłowacji w 1920. Od 1993 dwie początkowe zwrotki stały się hymnem niepodległej Republiki Słowackiej.

János Arany – węgierski poeta, ojciec poety László Aranyego.

János Garay – romantyczny poeta i dramatopisarz węgierski.

János Pilinszky (ur. 25 listopada 1921 w Budapeszcie, zm. 27 maja 1981 tamże) – węgierski poeta.

János Thuróczi – XV–wieczny węgierski kronikarz, syn Pétera Turócziego z Szentmihály, protonotariusz Królestwa Węgier. W 1470 r. wziął udział w konwencie komitatu Turóc, gdzie pełnił funkcję świeckiego sekretarza. Wybitny prawoznawca, mówca i historyk swoich czasów.

Janosch, właśc. Horst Eckert – urodzony na Górnym Śląsku pisarz niemieckojęzyczny, autor literatury dziecięcej.

Janus Pannonius – węgierski (węgiersko-chorwacki) humanista, neołaciński poeta okresu wczesnego Odrodzenia, a także urzędnik, dyplomata i biskup miasta Pecz. Uważany jest za pierwszego węgierskiego poetę. Tworzył po łacinie.