Pietro Chiari – dramaturg, librecista, dziennikarz i powieściopisarz wenecki.

Pietro Colletta – neapolitański minister wojny i historyk.

Pietro d'Abano – włoski lekarz, filozof i astrolog.

Pietro Giannone – włoski prawnik, historyk i filozof, pionier włoskiego oświecenia.

Pietro Giordani – włoski pisarz. Kształcił się w kierunkach filozoficznych oraz prawie. Był benedyktynem, jednakże w roku 1803 powrócił do stanu świeckiego. W latach 1808–1815 piastował urząd sekretarza Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii. Wygnany z Piacenzy w roku 1824 za swoje wolnomyślne poglądy, udał się do Florencji, skąd został przepędzony w roku 1830, i udał się do Parmy. Był estetą, pisarzem listów, panegirystą i pamflecistą politycznym. Utwory jego są dość liczne, jednakże stosunkowo krótkie. Należał do odnowicieli czystego stylu włoskiego.

Pietro Antonio Domenico Trapassi, lepiej znany pod pseudonimem Metastasio – włoski pisarz. Znany jako librecista: jego libretta wykorzystane zostały w operach Händla, Hassego i Vivaldiego.

Pietro Pomponazzi – włoski filozof renesansowy, doktor medycyny.

Pilip Siamienawicz Piestrak – białoruski pisarz i działacz polityczny.

Pimien Panczanka – białoruski poeta i dziennikarz.

Pindar – grecki twórca liryki chóralnej (oda) – wykonywanej przez chór przy akompaniamencie instrumentów dętych (aulos) lub strunowych (kitara). Jego pieśni, połączone z układami tanecznymi, rozbrzmiewały ku czci bogów, ale także wyrażały żal po śmierci jakiejś osoby. Pindar znany jest głównie z utworów sławiących zwycięzców igrzysk panhelleńskich w Olimpii, Koryncie, Delfach, Nemei oraz tych, które zainspirowane były dziełami Safony.