Dat 5. Kapitel.
1. Wi weet awer, wenn uns’ irdische Hus, düsse Hütt afbraken ward, dat wi en Bu hebbt, vun GOtt upbut, en Hus, nich mit Hann makt, dat ewig is in den Himmel. Hiob. 4, 19. 2. Pet. [1, 13.] [14.] Joh. [14, 2.]
2. Denn in düsse Hütt lengt wi na uns’ Hüsen, de vun den Himmel is un uns verlangt, darmit öwerkled to warrn. Röm. [8, 23.]
3. Vörutgesett nämlich, dat wi all hier bekleed un nich nakt befunnen ward.
4. Denn so lang wi in de Hütt sünd, lengt wi un sünd beswert, wiel wi leever nich uttrocken warn wulln, sonnern öwerkleed warrn, up dat, wat starvlich is, vun dat Leven versluckt ward. Weish. 9, 15. 1. Cor. [15, 53.]
5. De awer to datsülvige uns fardig makt hett, dat is GOtt, de uns dat Handgeld, den GEist geven hett. Kap. [1, 22.] Röm. [8, 16.] [23.] Eph. [1, 13.] [14.]
6. Wi sünd awer alltied getrost un weet dat, so lang wi in den Lief wahnen doht, so gaht wi fern vun den HErrn.
7. Denn wi wandelt in den Gloven un nich in dat Sehn.
8. Wi sünd awer getrost un hebbt veel mehr Lust, ut den Lief to wannern un to Hus to sien bi den HErrn. Phil. [1, 23.]
9. Darum beflietigt wi uns ok, wi sünd to Hus, oder wi wannert, dat wi Em wolgefallt. Ps. [39, 13.]
10. Denn wi möt all apenbar warrn vör Christus Sin Richterstohl, up dat Jedereen kriegen deiht, so as he handelt hett bi Liefsleven, mag dat gud oder slecht sien. Apost. [17, 31.] Röm. [2, 6.] [14, 10.]
11. Wiel wi nu weeten doht, dat de HErr to fürchten is, öwertügt wi de Lüd, awer GOtt sünd wi apenbar. Ik höp awer, dat wi ok in ju Geweten apenbar sünd. Hiob. 31, 23.
12. Dat wi uns nich all wedder lavt, sonnern ju en Orsak gevt, vun uns grottospreken, up dat ji hebbt to laven gegen de, de sik na dat Ansehn grot makt un nich na dat Hart. Kap. [3, 1.]
13. Denn doht wi to Veel, so doht wi dat GOtt, sünd wi mäßig, so sünd wi för ju mäßig. Kap. [11, 16.] [17.]
14. Denn de Leev to Christus drängt uns so, siet wi davör holt, dat wenn Een för Alle storven is, so sünd se All storven. Ebr. [2, 9.]
15. Un He is darum för All storven, up dat de, de dar levt, vun nu af an nich sik sülvst levt, sonnern för den, de för se storven un upstahn is. 1. Tim. [2, 6.] Röm. [14, 7.]
16. Darum vun nu af an kennt wi Nüms na dat Fleesch, un wenn wi ok Christus kennt hebbt na dat Fleesch, so kennt wi Em doch nu nich mehr.
17. Darum is Jemand in Christus, so is he en nie Kreatur, dat Ole is vergahn, Allns is nie warn. Röm. [8, 1.] [10.] Jes. 43, 19. Offenb. [21, 5.]
18. Awer all dat vun GOtt, de uns mit Em sülvst versöhnt hett dörch JEsus Christus, un dat Amt geven hett, dat de Versöhnung predigen deiht. Röm. [5, 10.]
19. Denn GOtt weer in Christus un versöhnte de Welt mit Em sülvst un rekent ehr ehr Sünden nich to, un hett mank uns upricht dat Wort vun de Versöhnung. Röm. [3, 24.] [25.]
20. So sünd wi nu Botschafters an Christus Sin Stell, denn GOtt vermahnt dörch uns; so bed wi nu an Christus Sin Stell: Lat ju versöhnen mit GOtt. Jes. 52, 7.
21. Denn He hett den, de vun keen Sünd wuß, för uns to Sünd makt, up dat wi warn in Em de Gerechtigkeit, de vör GOtt gelln deiht. 1. Pet. [2, 22.] Gal. [3, 13.] Kol. [1, 14.] Eph. [1, 6.] [7.] Phil. [3, 9.]