DANIEL HJORT.
Sua rakastin ma muinoin, Sigrid Stålarm.
Vait olen, mieltäsi en murtaa tahdo.
SIGRID.
Siis tehnyt olet tuon?
JUHANI FLEMING.
Viel' epäiletkö?
SIGRID.
Oi, jos nää synkät holvit raukeaisi,
Ja mielet särkyneet jo rauhan saisi!
Juhani kätes anna. — (Daniel Hjort'ille).
Kurjaa sua!
Nyt halveksimaan opetit sä mua.
JUHANI FLEMING.
Mun janoo miekkani, mut sit' ei saa
Katalan vangin veri saastuttaa.