SCENA DRUGA

Hartmann

Tak! On to! On!...

Co rzucił pana?

I głowę dziecka nabił poczwarami.

Ta jego czaszka to gniazdo jaj żmiich³³⁶,

z których co chwila jedno się wylęga

pod niespokojnym żarem jego ciała.

On wam nabożnie będzie znosił kłody

na stos dla żydów i dla trędowatych,

cały wypchany jest amuletami,

wiarę ma w ptactwo trupie i w złodziejskie

palce i nosi zawsze buteleczkę

krwi ludzkiej w sakwie i klnie się na sprawy

dziwne, nieczyste, zgroźne³³⁷, tajemnicze.

Tak, świat się roi od demonów... Zawszeć

człowieka hańbi przeniewierstwo.

Patrzcie!

Drab ten, co ongi³³⁸ odbiegł swego pana³³⁹,

jak tchórz, niedawno rzucił się z tej twierdzy

właśnie na wrogów tego pana: straszny

dzik rozjuszony, urągliwy śmierci.