SCENA DZIEWIĄTA
BOROWSKI
wychodzi na werandę i woła
Hanka! Hanka!
HANKA
z głębi parku
Idziemy już ojcze, idziemy!
Na werandzie stoi Borowski i czeka. Po chwili wchodzą z parku Hanka i Konrad.
BOROWSKI
żartobliwie z przekąsem
Trzeba też przecież o jakimś posiłku pomyśleć po podróży, a nie od razu o flircie...
KONRAD
Ani mi przez głowę żaden flirt nie przyszedł. Prosiłem wyraźnie pana, aby pan zechciał towarzyszce moich najmłodszych lat pozwolić ze mną obejrzeć miejsca naszych najpiękniejszych wspomnień.
BOROWSKI
Ależ oczywiście, spodziewam się tylko, że za kilka chwil będzie was można w gronie uczestników biesiady powitać?
KONRAD
Ależ tak! Pan zechce tylko wybaczyć, że po trzydniowym znużeniu trudno mi się bawić w gronie choćby najlepszych przyjaciół.
BOROWSKI
żartobliwie
No więc zostawiam pana na opiece mojej córki, ale tylko pod tym warunkiem, że jak się pan dostatecznie ochłodzi, przyjdzie do nas na prawdziwie luksusową kolację. Uśmiecha się szyderczo i wychodzi. Na ostatnim stopniu werandy obraca się raz jeszcze i kiwa po ojcowsku głową, grożąc palcem. Tylko żadnych głupstw, moi państwo — żadnych głupstw!
KONRAD
z dziwnym uśmiechem
Nie, nie będzie żadnych głupstw.
BOROWSKI
uśmiecha się i wychodzi nic już nie mówiąc.
Chwila milczenia.