SCENA 5

JAKÓB

wchodzi

patrzy za bratem i jego sługami

zbliża się ku niemu, niosąca stroje

Oto szaty dla ciebie niosę.

Co najprzedniejsze wybierałam.

Nadziej to na się.

Płonę, pałam.

Chcesz matko, abym kłamał?

Dawno już brat twój cześć swą złamał,

gdy tobie przedał swoją miarę.

Jeno czy ojciec da nam wiarę?

Jeno czy ojciec nam uwierzy?

Te skórki przydam do odzieży,

wtedy nie pozna.

Kłamać każesz?

Czy myślisz, że się winą zmażesz?

Rób, co ci każę; zyskasz zasię

to, co na zawsze możesz stracić.

Przekleństwo brata biorę na się;

jegoż się krzywdą mam bogacić?

Chwyć, co los daje ci do ręki.

Matko, za wieczną pamięć męki?

Z przekleństwa ciebie Bóg rozwiąże.

Przebłagasz Boga twym żywotem.

Czynię, co każesz.

Czyń, co każę.

Zejdziesz ku ojcu — z twemi dary,

nim brat twój zdąży z powrotem.

Oto twój ojciec idzie stary.

wchodzi

usiada