Tut ein Schilf sich doch hervor,
Welten zu versüßen!
Möge meinem Schreibe-Rohr
Liebliches entfließen!

“No stèit dìsghilu a nisùn, dom’ai sàvius”

No stèit dìsghilu a nisùn, dom’ai sàvius, che la marmàja a lu cjoi ’nziru e basta; la vita di chej i vuej cjantà ca vòlin murì na muart’nflamada.

In tal frescùt da la nòt di amòu a ti à concepìt, e’ndà che tu ti às concepìt, un sintimìnt stran a ti’mplenìs fin che la cjandeluta ’ncjamò a lùs.

Nisuna lontanansa a ti ’mpešantìs; i ti vèns tu svualànt e lišerùt, dom’ par vignì par ùltin, da farfala, brušàt da la flama ca ti ’ncuriošìs.

E fin che tu chistu i no ti às— chistu: di murì e doventà!— ti saràs un puòr invidàt e basta in ta chistu scur di mont.

Sofla pur’n ta stu subulòt par indulsì un puc stu mont! e che’n ta la stesa dolsa maniera la me pena pur al scorsi via.

4.

UNBEGRENZT

Daß du nicht enden kannst, das macht dich groß,
Und daß du nie beginnst, das ist dein Los.
Dein Lied ist drehend wie das Sterngewölbe,
Anfang und Ende immerfort dasselbe,
Und, was die Mitte bringt, ist offenbar
Das, was zu Ende bleibt und Anfangs war.