69. Petrus awer seet buten in den Palast; un en Deenstdiern trä to em un sprok: Un du weerst ok mit den JEsus ut Galiläa? Mark. [14, 66.] Luk. [22, 56.] Joh. [18, 16.]
70. He leugnete awer vör se all un sprok: Ik weet nich, wat du seggst.
71. As he awer to de Döhr rut gung, seeg em en anner, un sprok to de, de dar weern: Düsse weer ok mit den JEsus vun Nazareth.
72. Un he leugnete dat noch eenmal un swor darto: Ik kenn den Minsch nich.
73. Un na en lütte Wiel treden herto, de dar stunn, un sproken to Petrus: Wahrlich, du büst ok een vun de; denn din Sprak verrad di.
74. Do fung he an, sik to verfluchen un swören: Ik kenn den Minsch nich. Un gliek darup kreih de Hahn. Mark. [14, 71.]
75. Do dach Petrus an JEsus Sin Wort, as He to em sä: Ehr de Hahn kreihn ward, warrst du Mi dree Mal verleugnen. Un gung rut un ween bitterlich.
Dat 27. Kapitel.
1. An den Morgen awer heeln all de Hohenpresters un de Öllsten vun dat Volk en Ratssitzung öwer JEsus, dat se Em dod maken dän. Mark. [15, 1.] Luk. [22, 66.] Joh. [18, 28.]
2. Un bunnen Em, föhrn Em hen un öwerleverten Em den Landpleger Pontius Pilatus.