26. Sett sik nu de Satan gegen sik sülvst, un is mit sik sülvst uneens, so kann he nich bestahn, sonnern dat is ut mit em.
27. Dar kann Nüms en Starken in sin Hus falln, un sin Husrat roven, dat wes’ denn, dat he toeerst den Starken binden deiht, un denn sin Hus berovt.
28. Wahrlich, Ik segg ju: All de Sünn ward de Minschenkinner vergeven, ok de Gotteslästerung, dar se GOtt mit lästern doht.
29. Wer awer den hilligen GEist lästert, de hett keen Vergevung ewiglich, sonnern is dat ewige Gericht verfulln.
30. Denn se sän: He hett en unreinen Geist. v. [22.]
31. Un dar keem Sin Moder un sin Bröder, un stunn buten, schickten to Em, un leten Em ropen.
32. (Un dat Volk stunn um Em her.) Un se sproken to Em: Süh, Din Moder un Din Bröder buten fragt na Di.
33. Un He antwort se, un sprok: Wer is Min Moder un Min Bröder?
34. Un He seeg rund um Sik up de Jüngers, de um Em in en Krink sitten dän, un sprok: Süh, dat is Min Moder un Min Bröder.