35. Denn wer GOttes Willn deiht, de is Min Broder un Min Swester un Min Moder.
Dat 4. Kapitel.
1. Un He fung wedder an to lehrn an den See, un veel Volk versammel sik to Em, so, dat He in en Schipp stiegen muß, un up dat Water sitten, un all dat Volk stunn up dat Land an den See. Matth. [13, 1.] Luk. [8, 4.]
2. Un He predig vör se lang dörch Glieknisse. Un in Sin Predigt sprok He to se:
3. Hört to! Süh, dar gung en Sai’mann ut to sai’n.
4. Un dat begev sik, indem He sai’, full wat an den Weg; do keemen de Vageln unner den Himmel, un freten dat up.
5. Wat full up dat steenigte Land, wo dat nich veel Eer harr, un gung bald up, darum, dat dat nich deep Eer harr.
6. As nu de Sünn upgung, verwelk dat, un wiel dat keen Woddel harr, verdrög dat.
7. Un wat full mank de Dorn, un de Dorn wussen up, un kreegen dat unner, un dat broch keen Frucht.
8. Un wat full up en gut Land, un broch Frucht, de dar toneem un wuß; un wat drog dörtigfältig, un wat sößtigfältig, un wat hunnertfältig.