9. Un He sprok to se: Wer Ohrn hett to hörn, de hör to!
10. Un as He alleen weer, fragen Em um düt Glieknis, de um Em weern, samt de Twölf.
11. Un He sprok to se: Ju is dat geven, de Heemlichkeit vun GOtt Sin Riek to weten; de dar buten awer ward Allns dörch Glieknisse vertellt. Matth. [11, 25.]
12. Up dat se dat mit sehend Ogen seht, un doch nich erkennt, un mit hörend Ohren hört un doch nich verstaht; up dat se sik nich dermalins bekehrt, un ehr Sünn se vergeven ward.
13. Un He sprok to se: Verstaht ji düt Glieknis nich, woans wüllt ji denn de annern all verstahn?
14. De Sai’mann sai’t dat Wort.
15. Düsse sünd dat awer, de an den Weg sünd, wo dat Wort sai’t ward, un se dat hört hebbt, so kummt alsbald de Satan un nimmt weg dat Wort, dat in ehr Hart sai’t weer.
16. Also ok sünd de, de up dat steenigte Land sai’t sünd, wenn se dat Wort hört hebbt, nehmt se dat bald mit Freuden up;
17. Un hebbt keen Woddel in sik, sonnern sünd wedderwensch; wenn sik Bedröfnis oder Verfolgung vun wegen dat Wort erhevt, so argert se sik gliek.
18. Un düsse sünd dat, de unner de Dorn sai’t sünd: de dat Wort hört;