19. Un de Sorg um düsse Welt un de bedregliche Riekdom, un veel annere Lüste gaht rin, un erstickt dat Wort, un dat blift ahn Frucht.
20. Un düsse sünd dat, de up en gut Land sai’t sünd: de dat Wort hört, un nehmt dat an, un bringt Frucht, weke dörtigfältig, un weke sößtigfältig, un weke hunnertfältig.
21. Un He sprok to se: Stekt man ok en Licht an, dat man dat unner en Schepel oder unner en Disch stellt? Mit nichten, sonnern dat man dat up en Lüchter stellt;
22. Denn dar is nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is nicks Heemliches, dat nich hervör kummt. Matth. [10, 26.]
23. Wer Ohrn hett to hörn, de hör to! Matth. [11, 15.] Offenb. [2, 7.]
24. Un sprok to se: Seht to, wat ji hört. Mit wat vör en Maat ji meeten doht, ward man ju wedder meeten; un man ward ju, de ji düt hört, noch wat togeven. Matth. [7, 2.] Luk. [6, 38.]
25. Denn wer dar hett, den ward geven, un wer nich hett, vun den ward man nehmen ok dat, wat he hett.
26. Un He sprok: Dat Riek GOttes hett sik also, as wenn en Minsch Saat up dat Land smitt.
27. Un slöpt, un steiht up Nacht un Dag, un de Saat geiht up, un wasst, dat he’t nich weet.
28. Denn de Eer bringt vun ehr sülvst toeerst dat Gras, naher de Aarn, denn den vullen Weeten in de Aarn.