38. Un He weer achter up dat Schipp, un sleep up en Küssen. Un se weckten Em up, un sproken to Em: Meister, fragst Du Nicks darna, dat wi verdarvt?
39. Un He stunn up, un bedroh den Wind, un sprok to den See: Wes’ still, un verstumm! Un de Wind lä sik, un dat war sehr still. Matth. [8, 26.]
40. Un He sprok to se: Wat sünd ji so bang! Wa geiht dat to, dat ji keen Glov hebbt!
41. Un se fürchten sik heel, un sproken unner enanner: Wer is He? Denn de Wind un de See sünd Em gehorsam. Ps. [107, 25.]
Dat 5. Kapitel.
1. Un se keemen up gündsiet vun den See in de Gadarener Gegend. Matth. [8, 28.] Luk. [8, 26.]
2. Un as He ut dat Schipp stiegen dä, leep Em gliek darup ut de Gräver en beseeten Minsch mit en unreinen Geist in de Möt,
3. De sin Wahnung in de Gräver harr un Nüms kunn em binnen, ok nich mit Keden.
4. Denn he weer oft mit Fotschelln un Keden bunnen west, un harr de Keden afreeten, un de Fotschelln terreven, un Nüms kunn em tamm maken.
5. Un he weer alle Tied, bi Dag un Nacht, up de Bargen, un in de Gräver, schreeg, un slog sik mit Steen.