36. JEsus awer hör bald de Red, de dar seggt war, un sprok to den Scholöbbersten: Wes’ nich bang, glov man! Luk. [8, 50.]
37. Un leet Nüms Em nafolgen, as Petrus un Jakobus un Johannes, Jakobus sin Broder.
38. Un He keem in den Scholöbbersten sin Hus, un seeg dat Getümmel un de dar heel weenten un hulten. 1. Mos. 50, 10.
39. Un He gung rin, un sprok to se: Wat larmt un weent ji? Dat Kind is nich storven, sonnern dat slöpt. Un se lachten Em ut. Joh. [11, 11.]
40. Un He drev se all rut un neem mit Sik dat Kind sin Vader un Moder, un de bi Em weern, un gung rin, wo dat Kind liggen dä.
41. Un He greep de lütt Diern bi de Hand, un sprok to ehr: Talitha kumi! Dat is verdütscht: Mäden, Ik segg di, stah up! Luk. [7, 14.]
42. Un sogliek stunn de lütt Diern up, un gung umher; se weer awer twölf Jahr old. Un se verfehrn sik öwer de Maten.
43. Un He verbod se hart, dat dat Nüms weten schull; un sä, se schulln ehr wat to eten geven.
Dat 6. Kapitel.
1. Un He gung ut vun dar, un keem in Sin Vaderstadt, un Sin Jüngers folgden Em na.