12. Un an den eersten Dag vun de söten Brode, dar man dat Osterlamm opfern deiht, sproken Sin Jüngers to Em: Wo wullt Du, dat wi hengaht un toricht, dat Du dat Osterlamm eten magst? Matth. [26, 17.] Luk. [22, 7.] [8.]
13. Un he schick twee vun Sin Jüngers hen, un sprok to se: Gaht hen in de Stadt, un ju ward en Minsch in de Möt kamen, de drigt en Kruk mit Water, folgt em na. Luk. [22, 8.]
14. Un wo he hengeiht, dar sprekt to den Huswirt: De Meister lett di seggen: Wo is dat Gasthus, dar Ik dat Osterlamm eten doh mit Min Jüngers?
15. Un he ward ju en groten Saal wiesen, de mit Pulsters versehn is; darsülvst richt för uns to.
16. Un de Jüngers gungen rut, un keemen in de Stadt, un funn’ dat, as He se seggt harr, un bereiten dat Osterlamm.
17. An den Abend awer keem He mit de Twölf. Matth. [26, 20.]
18. Un as se to Disch sitten un eten dän, sprok JEsus: Wahrlich, Ik segg ju: Een vun ju, de mit Mi eten deiht, ward Mi verraden. Luk. [22, 21.]
19. Un se warn trurig, un sän to Em, een na den annern: Bün ik dat? Un de anner: Bün ik dat?
20. He antwort, un sprok to se: Een vun de Twölf, de mit Mi in de Schöddel stippt.
21. Twar, de Minschensöhn geiht hen, as vun Em schreven steiht. Wehe awer den Minsch, dörch weken de Minschensöhn verraden ward. Dat weer densülven Minsch beter, dat he nie gebarn weer.