32. Un se keemen na den Hof, mit Namen Gethsemane. Un He sprok to Sin Jüngers: Sett ju hier dal, bet dat Ik hengah, un beden doh. Matth. [26, 36.] Luk. [22, 29.] Joh. [18, 1.]
33. Un He neem to Sik Petrus, un Jakobus, un Johannes, un fung an to bevern un zaghaftig to warrn.
34. Un sprok to se: Min Seel is bedrövt bet an den Dod; holt ju hier up, un wakt. Matth. [26, 38.] Joh. [12, 27.]
35. Un He gung en beten wieder, full up de Eer un bed’, dat, wenn dat möglich weer, de Stunn vöröwer gung. Luk. [22, 41.]
36. Un sprok: Abba, Min Vader, Di is dat Allns möglich, nimm düssen Kelch vun Mi; doch nich wat Ik will, sonnern wat Du wullt. Luk. [1, 37.] Matth. [26, 39.] Joh. [6, 38.]
37. Un He keem, un funn se slapen, un sprok to Petrus: Simon, slöppst du? Büst du nich in Stand, en Stunn to waken?
38. Wakt un bedt, dat ji nich in Anfechtung fallt. De Geist is willig; awer dat Fleesch is swack. Matth. [26, 41.]
39. Un He gung wedder hen un be’, un sprok desülven Wör’.
40. Un keem wedder, un funn se awermals slapen; denn ehr Ogen weern vull Slap, un wussen nich, wat se Em antworten.
41. Un He keem ton drütten Mal, un sprok to se: Ach, wüllt ji nu slapen un ruhn? Dat is nu nog, de Stunn is kamen. Seht, de Minschensöhn ward öwerantwort warrn in de Sünners ehr Hann. Matth. [26, 45.]