7. Un se winkten ehr Gesellen, de in dat anner Schipp weern, dat se keemen un hulpen se tehn. Un se keemen un fülln beide Scheep vull, also, dat se sinken dän.
8. As dat Simon Petrus seeg, full he JEsus to de Knee, un sprok: HErr, gah vun mi rut, ik bün en sündigen Minsch.
9. Denn em weer en Schrecken ankamen, un alle, de mit Em weern, öwer düssen Fischtog, den se mit eenanner dahn harrn.
10. Dessülvigen glieken ok Jakobus un Johannes, Zebedäus sin Söhns, Simon sin Gesellen. Un JEsus sprok to Simon: Wes’ nich bang, denn vun nu an warrst du Minschen fangen. Mark. [1, 17.]
11. Un se föhrten de Scheep an dat Land, un verleeten Allns, un folgten Em na. Matth. [19, 27.]
12. Un dat begev sik, as He in en Stadt weer, süh, dar weer en Mann vull Utsätzigkeit. As de JEsus seeg, full he up sin Angesicht, un be’ Em, un sprok: HErr, wullt Du, so kannst Du mi wol rein maken. Matth. [8, 2.] Mark. [1, 40.]
13. Un He streck de Hand ut, un beröhr em, un sprok: Ik will dat dohn, wes’ reinigt. Un alsbald gung de Utsätzigkeit vun em.
14. Un He befohl em, dat he dat Nüms seggen schull, sonnern gah hen, sä He, un wies’ di den Prester, un opfer för din Reinigung, as Moses gebaden hett, to en Tügnis. 3. Mos. 14, 2.
15. Dat Gerücht vun Em war noch mehr utbredt, un veel Volk keem tosamen, dat se Em hörten un dörch Em gesund warn vun ehr Krankheiten.
16. He awer week in de Wüstenie, un bed. Mark. [1, 35.]