17. Un dat begev sik up en Dag, dat He lehrn dä. Un dar seeten de Pharisäers un Schriftgelehrten, de dar kamen weern ut alle Flecken in Galiläa un Judäa, un vun Jerusalem. Un de Kraft vun den HErrn gung vun Em, un hulp jedermann.
18. Un süh, enige Männer brochen en Minsch up en Bett, de harr de Jicht, un se söchten, wa se em rin brochten, un vör Em leggen dän. Matth. [9, 2.] Mark. [2, 3.] Apost. [9, 33.]
19. Un as se vör dat Volk nich finnen kunnen, an wat för en Ort se em muchen rin bringen, steegen se up dat Dack, un leeten em dörch de Teegelsteen dal mit dat Bett, merrn mank se vör JEsus.
20. Un as He ehrn Glov seeg, sprok He to em: Minsch, din Sünden sünd di vergeven. Jer. 5, 3. Luk. [7, 48.]
21. Un de Schriftgelehrten un Pharisäers fungen an to denken, un sproken: Wer is de, dat He Gotteslästerung redt? Wer kann de Sünn vergeven, as alleen GOtt? Matth. [9, 3.] Jes. 43, 25.
22. As awer JEsus ehr Gedanken marken dä, antworte He, un sprok to se: Wat denkt ji in ju Hart?
23. Wat is lichter to seggen: Di sünd din Sünden vergeven? oder to seggen: Stah up un gah? Matth. [9, 5.]
24. Up dat ji awer weten doht, dat de Minschensöhn Macht hett up de Eer Sünden to vergeven, sprok He to den Jichtkranken: Ik segg di, stah up, un nimm din Bett up, un gah na Hus.
25. Un sogliek stunn he up vör ehr Ogen, un neem dat Bett up, dar he up legen harr, un gung na Hus, un pries GOtt.
26. Un se verfehrten sik all, un priesen GOtt, un warn heel bang, un sproken: Wi hebbt hüt sonnerbare Dinge sehn.