37. Un Nüms deiht Most in ole Wienbälge, sunst territt de Most de Wienbälge, un ward vergaten, un de Wienbälge verdarvt.
38. Sonnern de Most schall man in nie Wienbälge dohn, so ward se alle beide beholn.
39. Un Nüms is, de vun den olen drinkt, un will bald den nien; denn he seggt: De ole is milder.
Dat 6. Kapitel.
1. Un dat begev sik up en Nasabbat, dat He dörch dat Korn gung, un Sin Jüngers reten Ahrn ut, un eten, un reven se mit de Hann. Matth. [12, 1.] Mark. [2, 23.]
2. Weke awer vun de Pharisäers sproken to se: Warum doht ji, dat sik nich schickt to dohn up de Sabbats?
3. Un JEsus antworte un sprok to se: Hebbt ji dat nich les’t, wat David dä, as em hunger, un de mit em weern?
4. Wo he in dat Gotteshus gung, un neem de Schaubröd, un eet se, un gev se ok de, de mit em weern; de doch Nüms eten dörft, as alleen de Presters. 1. Sam. 21, 6. 2. Mos. 29, 33. 3. Mos. 24, 9.
5. Un sprok to se: De Minschensöhn is en HErr, ok vun den Sabbat. Matth. [12, 8.]