16. Judas, Jakobus sin Söhn, un Judas Ischarioth, de Verräther.
17. Un He gung raf mit se, un trä up en Platz in dat Feld, un de Hupen vun Sin Jüngers, un en grote Meng vun dat Volk ut dat ganze jüdische Land, un Jerusalem, un Tyrus un Sidon, an den See gelegen. Matth. [4, 25.]
18. De dar kamen weern, Em to hörn, un dat se heelt warn vun ehr Süken, un de vun unreine Geister umherdreven warn, de warn gesund.
19. Un all dat Volk wull Em beröhrn; denn dar gung Kraft vun Em, un heel se all.
20. Un He hev Sin Ogen up öwer Sin Jüngers, un sprok: Selig sünd ji Arme; denn dat Riek GOttes hört ju to. Matth. [5, 3.]
21. Selig sünd ji, de ji hier hungert; denn ji schüllt satt warrn. Selig sünd ji, de ji hier weent; denn ji ward lachen. Offenb. [7, 16.] Ps. [126, 5.] [6.] Jes. 61, 3.
22. Selig sünd ji, wenn ju de Lüd haßt, un ju afsonnert, un schellt ju, un veracht ju Namen, as en boshaftigen, wegen den Minschensöhn.
23. Freut ju denn un hüppt, denn seht, ju Lohn is grot in den Himmel. Desglieken dä’n ehr Vaders de Propheten ok.
24. Awer dargegen, wehe ju Rieken; denn ji hebbt ju Trost weg. Amos. 6, 1. Jak. [5, 1.]
25. Wehe ju, de ji vull sünd; denn ju ward hungern. Wehe ju, de ji hier lacht; denn ji ward weenen un huln. Jes. 10, 16.