35. Un de Wiesheit mutt sik rechtfardigen laten vun all ehr Kinner. Matth. [11, 19.]
36. Een vun de Pharisäers be’ Em awer, dat He mit em eten schull. Un He gung rin na den Pharisäer sin Hus, un sett Sik to Disch.
37. Un süh, en Fru weer in de Stadt, de weer en Sünnerin. As se vernehmen dä, dat He to Disch sitten dä in den Pharisäer sin Hus, broch se en Glas mit Salv.
38. Un trä vun achtern to Sin Föt, un ween, un fung an, Sin Föt to netten mit Thranen, un mit de Haar vun ehrn Kopp to drögen, un küß Sin Föt, un salv se mit Salv.
39. As awer dat de Pharisäer seeg, de Em laden harr, sprok he bi sik sülvst, un sä: Wenn düsse en Prophet weer, so wüß He, wer un wat vör en Wief dat is, de Em anröhrn deiht; denn se is en Sünnerin.
40. JEsus antworte, un sprok: Simon, Ik hef di wat to seggen. He awer sprok: Meister, segg an.
41. Dar weer en Wucherer, de harr twee Schuldners. De een weer schüllig fief hunnert Groschen, de anner föftig.
42. As se awer nicks harrn to betahln, schenk he dat alle beide. Segg an: Wer vun se ward em am meisten leef hebben? Kol. [2, 13.]
43. Simon antworte un sprok: Ik meen, den he am meisten schenkt hett. He awer sprok to em: Du hest recht ordeelt.
44. Un He wenn’ sik to dat Wief, un sprok to Simon: Sühst du düt Wief wol? Ik bün in din Hus kamen, du hest Mi keen Water geven to min Föt, düsse awer hett min Föt mit Thranen nett, un mit de Haar vun ehrn Kopp afdrögt. 1. Mos. 18, 4.