35. Un dar keem en Stimm ut de Wolk, de sprok: Düt is Min leeve Söhn, den schüllt ji hörn. Matth. [3, 17.] Mark. [1, 11.] [9, 7.]
36. Un indem son Stimm gescheeg, funnen se JEsus alleen. Un se versweegen dat, un verkünnigten Nüms in desülvigen Dag’, wat se sehn harrn.
37. Dat begev sik awer den Dag darna, as se vun den Barg keemen, keem se veel Volk in de Möt. Matth. [17, 14.] Mark. [9, 14.]
38. Un süh, en Mann mank dat Volk reep, un sprok: Meister, ik bed Di, beseh doch min Söhn; denn he is min eenzige Söhn.
39. Süh, de Geist grippt em, so schriggt he gliek, un he ritt em, dat he schümt, un mit grote Noth wiekt he vun em, wenn he em reten hett;
40. Un ik hef Din Jüngers beden, dat se em utdrieven schulln, un se kunn dat nich.
41. Do antworte JEsus, un sprok: O du unglövige un verkehrte Art, wa lang schall Ik bi ju wesen, un ju dulden? Bring din Söhn her.
42. Un as he to Em keem, reet em de Düvel, un quäl em. JEsus awer bedroh den unsaubern Geist, un mak den Jungen gesund, un gev em sin Vader wedder.
43. Un alle Lüd verfehrn sik öwer GOtt Sin Herrlichkeit. As se sik awer all verwunnerten öwer Allns, wat He dä, sprok He to Sin Jüngers:
44. Fat ji mit ju Ohrn düsse Red; denn de Minschensöhn mutt öwerantwort warrn in de Minschen ehr Hann. Matth. [17, 22.]