45. Awer dat Wort verstunn’ se nich, un dat weer vör se verborgen, dat se dat nich begrepen. Un se weern to bang, Em to fragen um datsülvige Wort.
46. Dar keem ok en Gedanke mank se: Wer mank se de Gröttste weer. Mark. [9, 34.]
47. As awer JEsus de Gedanken vun ehr Harten sehn dä, greep He en Kind, un stell dat bi Sik.
48. Un sprok to se: Wer dat Kind upnimmt in Min Nam, de nimmt Mi ok up, un wer Mi upnimmt, de nimmt Den up, de Mi schickt hett. Wer awer de Lüttste is mank ju, de ward grot wesen. Matth. [10, 40.] Joh. [13, 20.]
49. Do antworte Johannes, un sprok: Meister, wi seegen een, de drev Düvels ut in Din Nam, un wi wehrn em, denn he folg Di nich mit uns. 4. Mos. 11, 27. Mark. [9, 38.]
50. Un JEsus sprok to em: Wehrt em nich; denn wer nich wedder uns is, de is för uns. Luk. [11, 23.] Matth. [12, 30.]
51. Dat begev sik awer, as de Tied erfüllt weer, dat He schull vun hier nahmen warrn, richt He Sin Gesicht, stracks na Jerusalem to wanneln.
52. Un He schick Baden vör Sik hen; de gungen hen un keemen in en Flecken vun de Samariters, dat se Em Harbarg bestellten. Joh. [4, 4.]
53. Un se neemen Em nich an, darum, dat He Sin Gesicht richt harr, to wanneln na Jerusalem.
54. As awer dat Sin Jüngers, Jakobus un Johannes, sehn dän, sproken se: HErr, wullt Du, so wüllt wi seggen, dat dar Füer vun den Himmel falln deiht, un se vertehrt, as Elias dä? 2. Kön. 1, 10. 12.