37. Un as He neeg hento keem, un trock den Ölbarg hendal, fung de ganze Hupen vun Sin Jüngers an, mit Freuden GOtt to laven mit lude Stimm öwer alle Dahten, de se sehn harrn,
38. Un sproken: Lavt wes’, de dar kummt, en König, in den HErrn Sin Namen! Fred wes’ in den Himmel, un Ehr’ in de Hög! Joh. [12, 13.] Luk. [2, 14.]
39. Un weke vun de Pharisäers in dat Volk sproken to Em: Meister, straf doch din Jüngers.
40. He antworte, un sprok to se: Ik segg ju: Wo düsse warrn still swiegen, so ward de Steen schrien. Hab. 2, 11.
41. Un as He neeg hento keem, seeg He de Stadt an, un ween’ öwer se. 2. Kön. 8, 11. Joh. [11, 35.]
42. Un sprok: Wenn du dat wußt, so warst du ok bedenken to düsse din Tied, wat to din Freden deent. Awer nu is dat vör din Ogen verborgen. 5. Mos. 32, 29. Hos. 14, 10.
43. Denn dar ward de Tied öwer di kamen, dat din Fiende ward um di un din Kinner mit di en Wagenburg slag’n, di belagern un alle Orten Angst maken;
44. Un ward di sleifen, un keen Steen up den annern laten, darum, dat du nich erkennt hest de Tied, darin du heemsöcht büst. 1. Kön. 9, 7. Jes. 29, 3. Jer. 26, 18. Mich. 3, 12. Matth. [24, 2.] Mark. [13, 2.]
45. Un He gung in den Tempel, un fung an uttodrieven, de darin verkofften un kofften. Matth. [21, 12.] Mark. [11, 15.]